Short stories.

Door Lethandrill op vrijdag 13 juli 2018 15:30 - Reacties (9)
CategorieŽn: "Uitprobeertjes', Hobby, Ontspanning, Views: 5.532

Al een lange tijd speelt de gedachte in mijn hoofd om iets te gaan doen met verhalen schrijven. Mijn fantasie en creatieve momentjes gaan vaak verloren in het dagelijkse geweld van verplichtingen, verwachtingen en andere sociale aangelegenheden waar je toch vaak grote gedeeltes met een spreekwoordelijk masker rond loopt.

Na een aantal miniscule verhaaltjes posten op facebook voor familie en vrienden heb ik voor mezelf besloten dat ik voor een wat groter publiek moet gaan wil ik mezelf naar een 'next' level kunnen tillen.
Feedback die ik tot nu toe krijg is allemaal redelijk positief, ik denk alleen dat een hoop daardoor komt vanwege de persoonlijke band die ik dan met de persoon in kwestie heb.
Ervaring heeft mij geleerd dat men op Tweakers soms bikkel hard commentaar leveren. Prima kom maar op. Soms heb je die spiegel even nodig en met de mening van 1 persoon krijg je geen goed gemiddelde.
Mocht je het verhaal gaan lezen wat hier onder staat, veel plezier! Ik hoop dat het je kan blijven boeien tot de laatste regel. Mocht dat niet zo zijn zie ik heel graag in de reacties, waarom niet? Waarom wel?
Wat zou beter of anders kunnen om je wel mee te nemen? Reacties als: Waardeloos.. etc kan ik niet heel veel mee. Als je sterk de behoefte hebt om dat te melden, ga je gang natuurlijk, al heb ik liever iets meer onderbouwing waar ik misschien wel iets mee zou kunnen voor een toekomstig verhaal.

Short Stories -- Jack Wolfskin

Het was een dag zoals zovele. De wekker gaat af, kwart voor 6, nog zo moe, maar de plicht roept en ik mag weer naar mijn werk. Als een zombie stap ik uit bed, ik kleed me aan, gooi wat gesmeerde broodjes in mijn tas en sjok rustig naar de dichstbijzijnde bushalte.
Eenmaal bij de halte aangekomen zie ik de gebruikelijke 2 dames, Miep en Bep staan, althans zo heb ik ze genoemd in mijn eigen wereldje, die me elke keer weer vriendelijk goedemorgen wensen. Ik mompel goedemorgen terug en staar in de verte hopen dat de bus snel komt voordat Miep en Bep losbarsten.

Vertraging.. NATUURLIJK weer die vertraging. Mijn lichte irritatie werd als snel opgevolgd door gezucht en gesteun van de dames die er al wat langer stonden. Ik weet wat dit betekend, ik weet wat er nu gaat komen. Ze gaan wat zeggen, mopperen, klagen en verwachten dat ik deel ga nemen aan die sociale interactie. Ja hoor, daar gaan we.
Miep: “Het is ook altijd hetzelfde met die stomme bus hier”
Bep: “Ja! Elke dag een andere chauffeur, en toch weer te laat”
Miep: “Nog even en dan ga ik door die ‘vent’ ook nog de trein missen!”
Ik staar nog altijd voor me uit en hoop dat de bus zo snel de hoek om komt voordat het te laat is.
Te laat..
Daar sta ik dan, Miep links van me en Bep rechts van me, allebei met hun gezicht naar mij gedraait. De spanning loopt op en het zijn enkele ongemakkelijke seconde voordat ik besluit ook maar mijn reactie te gaan geven.
“De bus is inderdaad wat aan de late kant vandaag, laten we vooral mopperen, dan komt de bus vast sneller..”
Verrast door mijn antwoord zijn beide dames even stil. Ik zie ze denken. Ik zie ze kijken. Misschien zouden ze het door hebben.
Voordat de dames een passend antwoord hebben bedacht zien we de bus de hoek om komen en hoor ik een zucht van opluchting, dat was ik kennelijk zelf en leverde mij ook 2 geirriteerde blikken op.
Eindelijk in de bus, mijn vaste plekje. Rust en stilte helpen mij om wat verder wakker te worden.
Eenmaal bij de laatste halte aangekomen, het station, stapt iedereen uit en sjokken we met ze allen richting de trein. Vlakbij de trap staan bijna elke dag 2 personen met een klein rekje gevuld met boekjes over hoe geweldig het leven kan je zijn als je ‘gelooft’ Iedereen loopt hier voorbij, nagenoeg niemand gunt ze een blik of geeft ze antwoord als ze vriendelijk vragen of je even tijd hebt. Persoonlijk ben ik niet zo bezig met geloof en alles wat daarbij hoort, maar zelfs in de ochtend met mijn behoefte aan heel even rust en stilte om me heen begroet ik de personen in kwestie en loop ik snel door voordat ze de kans krijgen om een heel verhaal te houden, dat dan weer wel.
Trap af, gang door, trap op, inchecken, doorlopen naar het einde van het perron. Gaande weg zie ik heel veel dezelfde gezichten die ik elke dag zie staan op het perron. Net als ik, heeft iedereen zijn of haar eigen favoriete vaste plek om te wachten op de trein. Nog een kwartier stil staan voordat de trein komt. Wat doe je dan? Ik kijk om me heen. Kijk naar de mensen. Wat hebben ze aan? Wat zouden ze denken? Hoe zou hun ochtend gegaan zijn? De 1 kijkt levenloos naar de plek waar de trein zichtbaar zou moeten worden. De ander houdt niet op met praten. Er zijn zo veel verschillende type mensen aanwezig en zo ook Jack Wolfskin. Jack, waar moet ik beginnen. De reden waarom ik deze aardig uitziende meneer Jack Wolfskin noem komt heel simpel door de winterjas die hij droeg in de koude maanden.
Op zijn jas ongeveer schouderhoogte had hij een logo van een wolf met de tekst ‘Jack Wolfskin’.
Nu is het zomer en loopt iedereen in shirts, sandalen en korte broeken en kan ik Jack alleen nog maar herkennen aan zijn iets kalende hoofd, bril en zilvergrijze baard. Jack zal ergens tussen de 55 en 60 jaar zijn als ik zijn iets kromme houding, manier van bewegen, baard, haargroei en algemene gezichtsuitdrukking bekijk. Jack komt eignelijk altijd met de fiets, is altijd casual netjes gekleed en mooie witte sportsokken in de sandalen in de zomer periode. Jack oogt vriendelijk en rustig en trekt zich niet heel veel aan van zijn omgeving. Soms als ik denk aan later dan hoop ik dezelfde rustige en vredige uitstraling te hebben als Jack. Althans totdat ik de ware Jack meemaakte bij het instappen en bij de stoel kiezen in de trein.
Daar komt de trein, netjes op tijd, helaas wel erg vol zoals gewoonlijk op dit traject. Iedereen vormt een rijtje links en rechts van elke deur en wachten totdat de mensen die dolgraag naar buiten willen ook echt allemaal buiten zijn. Dan begint het duwen en dringen en soms zelf trekken om maar zo snel mogelijk die trein in te komen om niet te hoeven staan. Dit proces gebeurd vaak in stilte gepaard met wat boze blikken her en der. Daar kwam ineens een harde zware en ook diepe stem. Niet de stem die ik verwacht had toen ik zag dat Jack degene was die zijn mond opende en nogmaals riep: “ALS JE ME NOG 1 KEER AANRAAKT, ZWAAIT ER WAT.” Niemand reageerde alleen wat verwarde blikken richting Jack.
Meestal is dit het moment dat Jack een andere kant kiest als waar ik heen loop en denk ik verder niet meer aan hem tot de volgende keer dat ik hem weer zie. Vandaag liep ik per toeval achter Jack aan de trap op om een vrije zitplaats te zoeken. Jack loopt voor me uit en zwaait de deur enigszins lomp open. Aan de andere kant zwaait ook de deur open en er komen een flink aantal mensen het gangpad op. Ik kijk eens over de stoelen heen en zie dat praktisch elke stoel gevuld is met een persoon, hier en daar een tasje, die wel vaak worden verplaatst als je er om vraagt. Jack ziet een stoel en grijpt zijn kans. Met een paar flinke stappen staat hij bij de stoel. Dit is een plek waar je met ze vieren kan zitten. Hier zitten nu 3 mannen en een HELE GROTE rugzak. Realisitsch gezien kan die tas niet makkelijk in de schappen boven het hoofd gedaan worden, past niet tussen de 3 heren in op de grond en past zeker niet in de krappe ruimtes die tussen de rugleuningen soms aanwezig zijn. Dit boeit Jack nie zo. Vanuit het niets ontploft Jack. “KAN IK HIER NOU ZITTEN OF NIET?” schreeuwt hij naar de heren. Verbaasd en een beetje versuft kijken ze Jack aan. Jack laat het hier niet bij en vervolgt zijn uitbarsting met: “HALLO? IK WACHT? SCHIET EENS OP!” Op een hele rustige manier zegt de man naast de tas in het engels: “Wow, chill dude, I don’t understand a word.. What do you want? Do you want to sit here? Do you want me to move this backpack for you?” Waarop Jack antwoord met: ”NIKS CHILL DUDE, TAS, WEG, NU!”
Naast mijn verbazing over de houding en gedrag van Jack valt het mij op dat de andere mensen om ons heen, net als ikzelf, alleen maar aan het kijken zijn of zelfs zichzelf achter Jack langs heen wurmen en verder helemaal niks. Er staat hier een wat oudere man te schreeuwen tegen mannen van ergens begin 30, mannen die geen Nederlands taal beheersen, zonder duidelijke aanleiding en het dreigt ook nog eens te gaan escaleren als er niet snel iets veranderd.
Gelukkig staat 1 van de heren op en pakt zonder een woord te zeggen de tas en zet deze op zijn schoot. Jack kennelijk nog zwaar geirriteerd en boos laat de man niet rustig de tas pakken en gaat al half zitten terwijl de beste man nog bezig is met het verplaatsen van de veel te grote en veel te zware tas.
Ondertussen is de trein al gaan rijden en door gebrek aan zitplaatsen kies ik er voor om te blijven staan waar ik sta.
In mijn ooghoek zie ik Jack zitten. Zijn gezicht is rood aangelopen van woede en zijn ogen en wenkbrauwen staan op standje ‘gevaarlijk, niet aankomen, buiten bereik van kinderen houden’

Ineens laat Jack een diepe zucht ontsnappen en lijkt hij weer te ontspannen. Vervolgens grabbelt hij in zijn heuptasje en trekt er een paar oordopjes uit. Hij sluit de oordopjes aan op zijn telefoon en sluit zijn ogen. Op dat moment lacht 1 van de 3 heren en zegt tegen zijn 2 metgezellen: “This dude is so weird”
Jack zijn ogen schieten open, de kleur schiet direct terug in zijn gezicht, hij rukt de oordopjes uit zijn oren en kijkt naar de man die zojuist had gesproken. Stilte.. Lange ongemakkelijke stilte.. Jack zegt helemaal niks en kijkt met zijn ogen wijdt open en een soort van verwilderde blik de jonge man aan. Na een tijdje, knikt Jack en mompelt: “Ja, dat dacht ik al.. Beetje stoer doen bij je vriendjes en nu heb je ineens niets meer te zeggen.”Jack zakt terug in zijn stoel, drukt de dopjes weer in zijn oren en sluit zijn ogen.
De treinreis duurde voor mij 32 minuten en de 3 heren hebben na de laatste woorden van Jack alleen meer met een hele grote glimlach op hun gezicht naar buiten gekeken en geen woord meer gezegd. Sommige mensen die het hebben zien gebeuren waren met elkaar aan het fluisteren over het gedrag van Jack en hoe schandalig het is dat niemand heeft ingegrepen. Normaal gesproken zou ik om dat soort dingen even glimlachen en het zo laten. Nu voelde ik echter toch de behoefte om ook mijn mening te geven bij de 2 fluisterende personen in kwestie. “In plaats van stiekem roddelen en mopperen over het gebrek van actie bij anderen had je zelf ook iets kunnen ondernemen.” Verbouwereerd kijken Bep en Miep mij aan. “Jij bent vandaag wel op dreef he!” zeiden ze bijna in koor.
Ik geef ze een ongepaste knipoog en stap uit de trein en roep nog even naar Bep en Miep “Tot morgen!”
De volgende dag zie ik Bep en Miep alweer zitten in het bushokje terwijl ik wederom half in slaapstand aan kom waggelen. De dames zeggen beide weer opgewekt en vrolijk goedemorgen, ik mompel wat terug en wacht vervolgens op de bus. Wanneer ik weer op mijn vaste plekje op het perron sta te wachten zie ik Jack ook weer aan komen lopen en op dat moment schoot de gedachte door mijn hoofd, ‘Wat is zijn winterjas eigenlijk toepasselijk en goed uitgekozen’.
Hij ziet er uit als een onschuldig schaapje tussen de rest van de kudde, maar onder dat zachtaardige wollen vachtje en mooi verzorgd baardje verschuilt de huid en ware aard van een boze wolf.